maandag 10 mei 2010

het voorlopige vertrek



Nu we twee dagen als gezin weer samen zijn, spelen emoties op. Gevoelens van geluk worden afgewisseld met gevoelens van twijfel.
De aanwezigheid van Jop, die prachtig in balans is en zoveel rust en wijsheid uitstraalt, maakt ons allemaal gelukkig. Gedurende de dag slaat bij Ruut echter twijfel toe of de familieband blijft bestaan als Jop geestelijk zo blijft groeien. Dergelijke gevoelens spelen bij hem soms zo hoog op, dat een stevige omhelzing nodig is tussen hem en Jop.

Jop oefent 's middags Tai-Chi in de tuin van het hotel. Zijn bewegingen zijn soepel en gracieus. Als hij oefent, is hij in zijn element. Ruut legt het vast op een filmpje om daar later nog eens van te kunnen genieten. Opvallend aan Jop zijn zijn ogen; die stralen van binnenuit. We zien dat zijn bewustzijnsniveau zich op een ander niveau afspeelt dan dat van ons.

Vanochtend ontbijten we samen in de tuin van het hotel voordat de broers naar Wu Wei Se (wat betekent: Zonder Inspanning), de tempel vertrekken. We merken aan Koen dat hij talmt om het ontbijt af te ronden. Zou hij toch een beetje op zien tegen het bezoek aan de tempel? Zou hij moeite hebben om ons los te laten? Jop heeft er duidelijk zin in. Voor hem wordt het een soort van thuiskomen. Vorig jaar was hij daar namelijk al eerder om te trainen.

Uiteindelijk zijn de tassen gepakt en gaan we op weg naar de bus. Het plan is, dat zij zich laten afzetten bij de trap aan de voet van de berg. Volgens Jop kost het ongeveer een half uur stevig doorstappen om de tempel te bereiken. Ons ouderlijk, zorgzaam voorstel om toch vooral een taxi te nemen 'tot voor de deur' wordt weggewuifd. 'We lopen wel' , zeggen ze. Wij denken dan vooral aan de zware tassen en koffer die ze mee moeten sjouwen de berg op, maar laten de keus aan hen.

Met zware bepakking lopen de broers even later door het stadje. Wij lopen in hun kielzog en af en toe schiet Ruut een mooi plaatje van de mannen. Jop heeft het tempo er goed in en Koen lijkt het zwaar te hebben. Dit laatste erkent hij even later ook, hij ziet ineens de trap naar de tempel voor zich, kan zich voorstellen hoe zwaar het sjouwen is …. om over het zware trainingsprogramma maar te zwijgen.... ' “Tja', zegt Ilse, 'het aanbod geldt nog steeds hoor, dat van die taxi.'
Koen wordt gered door een taxichauffeur die vlakbij de bushalte staat. Hij biedt de broers aan ze naar het tempelcomplex te brengen. Toch wel dankbaar gaan ze er op in en gooien hun bagage in het busje. We omhelzen elkaar nog eens en Ruut maakt rare, niet ter zake doende opmerkingen. Dan gaan de broers zitten, de chauffeur start het taxibusje en daar gaan ze. Wij, baba en mama, zwaaien ze uit.

Hand in hand lopen we terug door het stadje, elk in gedachten verzonken: de ontmoeting, de voorbije dagen, het ontbijt, het (tijdelijk) afscheid, hoe ze daar straks hun spullen uitpakken en beginnen met trainen... ...
'Wat een bijzondere reis is dit toch', vinden we. Niet alleen vanwege China, de andere cultuur, de mensen maar ook vanwege de ontmoeting en het mooie samenzijn van ons gezin en de broers.

Eind deze week treffen we elkaar weer. De broers hebben dan anderhalve dag vrij en komen weer naar Dali. In het weekend vertrekken ze weer naar Wu Wei Se. In de tussentijd brengen wij een bezoek van een paar dagen aan de bergen. We verblijven dan in Highlander Inn. We weten nog niet of daar internet en WiFi is.... Maar goed, ook wij keren daarna terug voor een paar dagen naar Dali, naar ons huidig hotel.





NB
Vanuit China kunnen wij niet bij blogspot vanwege censuur. Zwager Peter Marinus plaatst de logjes op dit reisblog. Waarvoor onze grote dank. XieXie PiPi.

zondag 9 mei 2010

naakt spaghetti eten

We verblijven in de tuin van het hotel, zitten in de schaduw onder een afdakje aan tafel.
Tegenover me zitten ze, de twee broers. Geigei en Dieediee: grote broer en kleine broer. Ze eten spaghetti, vegetarische welteverstaan en ze eten het met ontbloot bovenlichaam. Hun Chinese jasjes hebben ze uitgetrokken. Niet alleen omdat ze het warm hebben door de Tai Chi oefeningen maar ook omdat ze bang zijn voor tomatenspetters op hun nieuwe kleren. Vanochtend kochten ze hun jasjes in het centrum van Dali, waarbij ze veel bekijks hadden. Een paar keer bleef een groepje mensen zelfs staan kijken naar de twee broers. Naar Kenshi Jop die oogt als een Aziaat maar toch duidelijk anders is en wel Chinees spreekt. Hij lachte en sprak de kijkers toe. Koen die met zijn 1.90 indruk maakt en hetzelfde jasje als zijn broer kocht maar dan in het blauw, lachte verlegen.
En dan nu eten ze spaghetti. ' Haha, naakt spaghetti eten', zeggen ze tegen elkaar terwijl ze hun jasjes uittrekken. Wij, baba en mama, zitten, kijken en glimlachen.

de ontmoeting

Reisverslag 5: de ontmoeting
Vandaag, Zaterdag besluiten we dat we zin hebben in een europees ontbijt en gaan daarom op weg naar een restaurantje dat dit ontbijt serveert. Ilse en koen gaan vast vooruit, omdat ik geld moet pinnen om onze deviezen weer aan te vulllen.
Na deze banale handeling uitgevoerd te hebben, loop ik in de richting van het restaurantje waar we afgesproken hebben. Vlak voor dit restaurant zie ik opeens Ilse en Koen aan een tafeltje zitten …
Tegenover hen zit een man met een paardenstaart in een witte jas... JOP!
Verbouwereerd ga ik naar binnen. Jop staat op om mij te begroeten,Ilse en Koen bekijken het tafereel met verwachting.. Door emoties overmand sla ik mijn armen om mijn zoon en geef hem een reuze ' hug'. De ontmoeting tussen Ilse, Jop en Koen had al eerder plaats gevonden en was emotioneel.

Jop is 5 minuten voor onze ontmoeting met de bus aangekomen in Dali, drie dagen na zijn vertrek uit Laos. Hij is vermoeid, maar schittert. Zijn ogen sprankelen en stralen een enorme rust uit. We worden overspoeld door liefde voor elkaar.
De ontmoeting met Jop heeft een mooi effect op Koen; nu pas merken we dat Koen zijn broer enorm gemist moet hebben de laatste drie jaar, ook al beweerde hij, bij eerder navragen, van niet. De jongens converseren in een mix van Engels en Nederlands met elkaar. Jop spreekt chinees en later blijkt, dat hij ook de schrijftaal machtig is.
Nadat we gezamenlijk het ontbijt genuttigd hebben, nemen we Jop mee naar het hotel waar we verblijven.
Jop probeert wat te rusten, maar komt ons korte tijd later toch weer gezelschap houden. Er wordt veel gesproken, er worden ervaringen uitgewisseld, familieaangelegenheden worden uitgewisseld.
We overhandigen Jop de brief die oma Rie voor hem geschreven heeft met haar zere vingers. Jop ontvangt de brief in liefde en leest hem in stilte. Zo brengen we de middag door; pratend, luisterend, zwijgend.

Aan het eind van de middag gaat Jop inkopen doen voor zijn verblijf in de Shaolintempel, genaamd Wu Wei Se ('zonder inspanning').
Uiteraard gebruiken we samen de avondmaaltijd in hetzelfde restaurant als waar wij elkaar die morgen ontmoet hebben.
Moe van alle ervaringen van deze dag gaan wij vroeg naar bed.

zaterdag 8 mei 2010

De wandeling

Het wachten is op Kenshi Jop, zou hij komen vandaag of niet? We weten het niet en durven daarom niet goed en route te gaan. We besluiten tot een wandeling in Dali. 'Laten we de bergen in gaan', zegt Koen. Zo gezegd, zo gedaan. We steken de weg over, de weg naar Tibet overigens en belanden in een wijkje. Daar zien we een van de vier Pagodes liggen. Mooi punt om naar toe te lopen, vinden we en lopen door straatjes, steegjes en over landweggetjes. We vinden de weg naar de Pagode niet en raken lichtjes gefrusteerd, beginnen wat te kibbelen zelfs. 'Kom', zegt Koen en betreedt een terrein waarover een paadje loopt. We lopen over wat een erf lijkt van een aantal huisjes. Net als we ook hier bot lijken te vangen, roept een van de bewoners ons. Springerig wenkt hij, allerlei dingen roepend die wij natuurlijk niet verstaan. Wij wijzen naar de Pagode, maken loopbewegingen maar daar heeft deze man geen boodschap aan. Hij is geinteresseerd in ons en wil dat we meekomen.
Okay, besluiten we, lopen achter hem aan en belanden in wat van buiten een schuur lijkt maar van binnen een tempel is. Bij het betreden buigen we en vouwen onze handen. De man kijkt trots. Er staan wel zo'n acht grote Buddha-beelden. Op het altaar talloze bloemen, etenswaren en andere offer-achtige dingen in schaaltjes, tot en met een dode slang aan toe. In een hoekje ontwaren we drie omaatjes, slurpend aan hun noedels. Ze slurpen rustig door terwijl wij op een bankje plaats nemen. De man haalt bakjes noedels voor ons en maant ons tot eten. Lachend kijkt hij toe hoe wij stuntelen met onze stokjes. Als Ruut een slok water wil nemen uit zijn fles, bekijkt de man dit afkeurend, pakt de fles, ruikt eraan en gebaart van: 'echt waardeloos, dit'. Hij haalt een andere waterfles en drie rijstkommen, vult ze en laat ons ervan drinken. Ja, ja: pure Spiritus, dit! Beleefd nippen we ervan. Eigen stook, da's duidelijk. Dan mogen we buiten zitten, er is inmiddels een tafel met bankjes voor ons neergezet. Er wordt nog meer eten gehaald: verschillende soorten kroepoek, een zak met zaadjes om te knabbelen.
Ondertussen komen een paar vrouwen met grote hanen onder de arm aan. Eentje hangt slap van de stress, de ander kukelt vrolijk door. Ze knielen met de beestjes tussen hun benen geklemd voor het altaar en beginnen een gebed van een half uur. Wij eten rustig door en praten in gebarentaal met onze gastheer. Hij blijkt geestelijk mindervermogend – dat maken we op uit zijn manier van doen - en is waarschijnlijk de grootste afnemer van zijn eigen stookwaar, maar communiceert als de beste. We begrijpen precies wat hij van ons wil weten. Onder andere hoe oud we zijn. Ruut maakt hij duidelijk dat hij mij wel aantrekkelijk vindt. Als ik daarop wil toosten met hem, kruipt hij giechelend tegen Ruut aan. We zijn vertederd. Ook door de gastvrijheid van de andere familieleden die overigens doodrustig doorgaan met hun religieuze ceremonie. Blijkbaar hebben ze iets te vieren vandaag... we weten het niet.
Achter ons worden de hanen afgevoerd naar een plekje achter een boompje. Onze gastheer springt op en doet zijn werk. Snijdt ze de strot door. De vrouwen beginnen direct met plukken. Daarna schuift hij weer bij ons aan tafel en kwebbelt door. Zijn handen, toch al niet zo schoon, zijn nu nog een graadje vuiler. Hij haalt weer kommetjes, gevuld met een soort fijn griesmeel en honing. Een vrouw schenkt er kokend water op en et voila: ons toetje is klaar! Om ons heen nog steeds die ceremonie. Een paar vrouwen begint een prachtig haast meditatief gebed in het tempeltje zichzelf begeleidend met belletjes. Wij lepelen ons toetje op en krijgen een tweede portie. ' Xiexie' zeggen we telkens weer, 'dankjewel'.
De man schept een beetje op over zijn werkje van zojuist: het slachten van de hanen. Wij maken bewonderende geluiden, kukelen wat en maken keel-doorsnijdgebaren. 'Ja, ja', schudt hij en kijkt trots. Zijn moeder, een prachtige oud dametje, schuift aan en communiceert met ons. Zij is mamma, wijzen de mannen en kijk, daarbij naar mij wijzend: zij is ook mamma. Wij vrouwen kijken elkaar aan, glimlachend. Moeders onder elkaar.
Dan vinden we het toch wel weer tijd om te gaan. Hevig teleurgesteld pakt de gastheer mijn arm, wil dat wij blijven, kip mee-eten. 'Nee', gebaren we, slaan hem zachtjes op zijn schouder, 'we gaan echt weer'. We lopen iedereen langs en buigen, vouwen onze handen, zeggen xiexie, maken nog wat foto's en verlaten het terrein. Onze gastheer begeleidt ons nog een stukje naar de weg, zwaait en keert terug naar zijn familie.
Dit was een prachtige wandeling, besluiten we als we weer terug in ons hotel zijn. Echt prachtig!

donderdag 6 mei 2010

rijstverslag deel 3


Reisverslag 3:
Deze dag is een bijzondere dag voor ons geworden....
Via een chauffeur verbonden aan het hotel krijgen we de gelegenheid de omgeving te bekijken. Zo brengt hij ons, op ons verzoek, naar de Shaolintempel in de bergen. De tempel, genaamd Wu Wei Se, werd door onze oudste zoon Jop voor langere tijd bezocht. Hij werd hier onderwezen in Kung Fu.

Het tempelcomplex is gelegen in de bossen en er heerst een serene rust, welke 'verstoord' wordt door de vogels. Het complex bestaat uit een aantal tempels en bijgebouwen. Een centrale plek wordt ingenomen door een duizend jaar oude boom. Het oudste gedeelte van de tempel is eveneens duizend jaar oud. Bij de ingang daar naar toe staat het beeld van een lachende Boeddha. De binnenplaats wordt afgegrensd door de verblijven van de 'leerlingen', waarvan een aantal van buitenlandse afkomst is. Zij verblijven hier voor de duur van enkele weken tot jaren. Of het nu suggestie is of niet; er hangt een speciale sfeer in en rond het complex.

Voor ons is het bezoek aan het trainingsveld heel bijzonder, omdat wij daar de plek herkennen waar een foto is gemaakt van Jop in een bepaalde Kung Fu- houding.
Stil worden we ervan..... We begrijpen nu heel goed wat Jop hier naar toe gebracht heeft destijds en waarom zijn pad loopt zoals het loopt. Onder de indruk en bewust van onze emoties verlaten we het tempelcomplex.

Binnenkort, na onze ontmoeting met Jop, zullen Jop en Koen samen een aantal weken naar de tempel vertrekken om daar samen onderricht te krijgen in Kung Fu.

Onze rit brengt ons verder naar het grote meer waar wij op uit kijken. Ook bezoeken we diverse dorpen, waar we bij een familie terecht komen die met vier generaties bijeen wonen. Oma, met ontstoken ogen, brengt haar dagen door achter het weefgetouw in een kleine volgepakte ruimte; haar rappe dochters zorgen voor de verkoop.... juist je raadt het al: met een tafelkleed en een shawl besluiten we daar ons bezoek.

Later op de avond kuieren we wat door Dali en vragen ons af hoe de Chinezen tegen ons aan kijken, tegen ons Hollanders.' Zouden ze ons te directief vinden, onbeleefd dus? Of te soft juist, makkelijk in te pakken? We kunnen dagelijks op elkaar oefenen hier in Dali, wij en de inwoners. Want reken maar van yes dat ze van alles aan ons proberen te verkopen. Van eten tot trips door de bergen tot kleding, sieraden en zelfs dikke joints. Dat laatste notabene verkocht door prachtige oude dametjes, veelal met van die Tibetaanse stoute oogjes. En wij maar xiexie zeggen, dankjewel, netjes als wij zijn.
Aan het eind van onze wandeling belanden we bij een open lucht bioscoop. Op het filmdoek een moderne chinese opera. Hilariteit alom en we zien als snel waarom: een lange jongeling, backpacker, gekleed in een paars-blauw trainingsjack en een rood-grijs geruite broek zingt met lichtelijk valse bariton een chinese schone toe vanuit een bootje. Zij bekijkt hem minzaam lachend maar kiest voor een ander. Een prachtige Chinees natuurlijk. Dan komt er een zangeresje uit het koor naar voren. Verscholen achter haar waaier zingt zij de backpacker lieflijk toe. Als ze de waaier weg haalt, ligt het publiek in een deuk, want het is geen zij, maar een hij. Een travo dus die in het Engels tegen de backpacker lispelt: I love you. Die valt van schrik in het water! Nog meer gelach zowel om ons heen als op het filmdoek. Tja, zo kijken ze dus tegen ons aan. Het is duidelijk. Watjes, onflatteus gekleed, lekker dommig helemaal verliefd op die mooie Chinezen. Lichtjes beschaamd lopen wij snel weg uit het publiek, voor het eind van de film. Want je moet weten, die backpacker leek verdacht veel op Ruut, behalve die geruite broek dan.. hahahaha! Ik ben dol op ze, die Chinezen!!

woensdag 5 mei 2010

wilde lotus deel 2

Deel 2:
Vanuit Kunming vertrokken we met de taxi van het hotel naar het busstation. Toen pas beseften we dat wij in een werldstad waren beland:hoogbouw, wolkenkrabbers, een uitgebreid snelwegennet. Een stad met 6 miljoen inwoners....
De taxirit leek op een gegeven moment een scene uit een James Bondfilm; stoffige drukke straten,door elkaar rijdend en claxonnerend verkeer, een lijk juist ingepakt in een body-bag op straat. Het busstation is niet aan te raden aan hen die last hebben van vermijdingsangst of een mensenfobie: een kakafonie aan luid door elkaar heen pratende mensen, mensen met allerlei bepakkingen. Op goed geluk een kaartje naar Dali gekocht waar we, dankzij een behulpzame man naar de juiste bus werden gebracht.

De rit naar Dali nam 4,5 uur in beslag en liet ons het achterland van China zien; de bekende rijstvelden, oude dorpen, ploegende waterbuffels en hardwerkende mensen op het land gekleed in de meest kleurige kleding.
In het begin van de busrit rook het behoorlijk naar smog van de stad. Eenmaal in de bergen bleef deze geur aanhouden en kwamen we erachter dat de oma die achter ons zat verantwoordelijk was voor deze ernstige vorm van luchtverontreiniging; haar ontbijt had waarschijnlijk bestaan uit rauwe knoflook.
Eenmaal in Dali namen we de eerste de beste taxi die ons afzette in Dali Old town, waar we een appartementachtig hotelletje vonden met aan de voorkant uitzicht op het meer en de achterkant op de majestueuze bergen.

En dan nu over de kinderen van China. Wat zijn ze mooi! Beeldschoon, echt, er is geen ander woord voor te bedenken. Het een-kindbeleid leidt ertoe dat elk kind gekoesterd, geknuffeld en verwend wordt. Ze zijn werkelijk prachtig gekleed, niks lijkt te gek. Tel daarbij op hun fijne gezichtjes en popperige lijfjes, dan begrijpen jullie toch wel hoe wij hier lopen te smelten van de sentimenten. En ze zijn ook gewoon heel erg lief. Niet vervelend, verwend of onopgevoed, maar gewoon: lief.
Wat zo grappig is, is dat ze vaak van die broekjes zonder kruis dragen. Parmantig steken hun billetjes eruit. Als ze een plasje moeten doen, tilt pa of moe ze hopla, zo op en pssst, ze piesen zo op straat. Doodnormaal hier, blijkbaar. En dan lopen wij hier zo van: 'ooooh, wat lief!'
We vroegen ons wel af wat de gevolgen zijn voor de sociale omgang, al die een-kind-gezinnen. Geen oudste kind en jongste kind-perikelen in een gezin, geen zusternijd of broedertwisten. Kinderen zoeken elkaar op op straat, dat is duidelijk merkbaar. Er wordt wat afgespeeld buiten. En wat zal school belangrijk voor ze zijn.

Over school gesproken. Wat we opmerkelijk vinden is dat schoolkinderen zo graag Engels met ons willen praten, maar het haast niet durven. Alleen als ze in een groep zijn, durft er iemand soms ' helloooo' te roepen, vaak gevolgd door ' ni hao!' Helloooo, ni hao!? En dan heel veel gegiechel erachteraan. Als wij; ' hello, how are you?' antwoorden, giechelen ze alleen maar harder. Van Joe Chai uit Shanghai, een chinees die we ontmoetten, leerden we dat Chinezen wel Engels op school leren maar dat ze het voornamelijk leren lezen en schrijven. Ze leren het niet goed spreken. Dat is jammer, want ze willen heel graag met ons praten, ze zijn zo nieuwsgierig.
Wij ondertussen doen ons uiterste best wat Chinees te leren. We vinden het erg moeilijk. Voor je het weet spreek je een woord verkeerd uit, begrijpen ze er werkelijk niks van. We hopen het de komende weken wel wat beter onder de knie te krijgen, want helemaal niks kunnen zeggen in het land van verblijf, dat is niks voor ons.
Dus wat zeggen we dan? Zaijian! Tot ziens!

Ps Onze zoon Kenshi Jop mailde dat hij deze week nog naar ons toekomt. Hij verblijft nog voor een paar dagen in Laos en komt dan ook naar Dali.

dinsdag 4 mei 2010

wilde lotus

Dag 1:
Nooit hebben wij ervaren wat een 'jet-lag' betekent. Inmiddels kunnen wij daarover meepraten. Vliegen naar het Oosten betekent een nacht inleveren in een ongemakkelijke houding in zo'n vliegtuigstoel. Na de pittige vliegreis naar Beijing moesten wij ons bij een andere balie melden voor de binnnenlandse vlucht naar KunMing. We werden van het Chinese kastje naar de bekende Chinese muur gestuurd, maar werden uiteindelijk toch geholpen. De vermoeidheid die ons overviel was zo intens dat we zelfs staande konden slapen, wat dan ook bijna gebeurde.

In KunMing 's avonds om 20.00 uur aangekomen waar wij door behulpzame Chinezen aan een hotel werden geholpen. Al snel stortten wij ons in een diepe slaap.

De volgende ochtend viel het eerste Chinese ontbijt ons ten deel; noedels met sambal. De tweede gang: gebakken eieren, gestoofde groenten, stoombroodjes, etc en dat alles natuurlijk te verorberen met stokjes... Dat laatste is best nog een toer en leidde tot enige frustratie.
Bij het ontbijt viel ons al op, dat we de aandacht trokken met ons Europees uiterlijk. Geheimzinnig gelach viel ons ten deel, waarbij Koen zich vaak afvroeg of we niet uitgelachten werden.
Ook op straat zette dit zich voort; stiekum aan- en nagestaard worden.
Ik ontwaarde een massagesalon wat mij heerlijk leek gezien onze vermoeide lijven. Toen ik Ilse hierop opmerkzaam maakte, namen we ons voor bij de eerstvolgende naar binnen te gaan omdat de masseuses hier druk bezig waren. Bij de volgende salon leek het rustiger. Toen wij naar binnen stapten en de aanwezige mannen met witte jassen opsprongen en ik de vraag stelde of hier ook ' massage' gegeven werd, met de daarbij behorende gezichtsmassagegebaren, keek ik in de ongelovige gezichten van twee tandartsen die hier hun praktijk hadden. Opgelaten vervolgden wij onze weg.

Het straatleven in KunMing is overweldigend. Overweldigend mooi, vol van kleuren, geuren en geluid. Overal wordt handel gedreven, gekookt, gegeten. Kippen worden onthoofd waar je bij staat, evenals kikkers en eenden. Op de markt passeerde ons een prachtige chinese met een allerliefste glimlach. Ik dacht nog: wat een snoepjes toch, die vrouwen hier.... Totdat we tijdens het passeren de versgeslachte hond in haar brommermandje ontwaarden. Met van die grote blikkerende tanden. En toch zag ze er lief uit, deze Wilde Lotus op haar Solex.

Wij vinden de mensen hier prachtig. De ouderen tanig en traditioneel, sommigen nog met een Mao-pet op. De jongeren hip gekleed en wild gekapt, de meiden vaak op werkelijk onmeetbaar hoge hakken en in miniscule rokjes. De jongens in streetwise stadskleding met dure merkschoenen aan hun voeten. En klein zijn de jongeren echt niet meer. China verwestert, zoveel is wel duidelijk. Het oude en het nieuwe zie je hier dwars door elkaar. Nieuwe hoogbouw, versgeplaveide lanen waarover zowel BMW's en Audi's als bakfietsen en oude brommers rijden. Handelaars lopen met hun manden een een juk, bungelend op de schouders.
En dan hebben we het nog niet eens over de kleine kindjes gehad. Die zijn zo mooi! Maar daarover later.